Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/17152 K.2019/6983

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tahliye ve alacak davasının kısmen kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1-) HMK'nın 362/1-b maddesinde, kira ilişkisinden doğan ve miktar veya değeri itibarıyla temyiz edilebilen alacak davaları hariç olmak üzere 4 üncü maddede gösterilen davalar ile (23/6/1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı düzenlemiş olup tahliye davası yönünden verilen hüküm kesin niteliktedir. HMK'nın 366. Maddesi atfıyla istinaf yoluyla ilgili aynı Kanun'un 352.maddesi temyizde de kıyas yoluyla uygulanacağından tahliye davası bakımından temyiz yoluna başvuru yolunun kapalı olması dolayısıyla kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilir.

2-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre davalının alacağa yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.