Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/4704 K.2018/12766

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili; davalının dava dışı kişi ile yapılan ...... sözleşmesinde müşterek ve müteselsil kefil olduğunu, ödenmeyen ...... bedelleri nedeniyle başlatılan ...... takibine itiraz ettiğini belirterek; itirazın iptali ile ...... inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; zamanaşımı süresinin geçtiğini, uzayan ...... süresi bakımından sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; ...... sözleşmesi kapsamından takibe konu dönemler için davalının kefilliğinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine ve davalı yararına % 20 oranında kötüniyet tazminatına karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı vekilinin kötüniyet tazminatına ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

İİK 67/2.maddesi uyarınca itirazın iptali davasının kısmen veya tamamen reddi halinde, borçlu lehine hükmedilecek tazminat kötü niyet tazminatı olup, borçlu lehine kötü niyet tazminatına hükmedilebilmesi için ...... takibinin haksız olmasının yanında takip .........lısının kötü niyetli olması gerekir. .........lı ...... takibi başlatmakta kötü niyetli değilse aleyhine kötü niyet tazminatı hükmedilemez.

Somut olayda her ne kadar mahkemece, davanın reddedilmesi nedeniyle davalı lehine kötü niyet tazminatına hükmedilmiş ise de, davacının ...... takibi yapmakta kötüniyetli olduğu ispat edilememiştir. Bu nedenle davalının kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde tazminata karar verilmesi doğru değildir. Ancak, bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün HUMK. 438/7 maddesi gereği düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.