Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/5811 K.2017/15461

Taraflar arasındaki temerrüt nedeniyle tahliye ve alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, kiracı olan davalının 2013 yılının Ağustos ayından 2015 yılının Mart ayı dahil aylık 325 TL.den 20 aylık kira bedeli olan 8.775,00 TL kira bedelini ödemeyerek temerrüde düştüğünü, kiracının kiralanandaki bir kısım eşyalarını Ekim 2013 tarihinde taşınmazdan çıkarttığını ancak taşınmazın anahtarını davacıya teslim etmediğini, bu konuda ... Noterliğinin 23/05/2014 Tarih ve 592 Y nolu ihtarnamesiyle durumu davalıya bildirdiği halde davalının her hangi bir ödeme yapmadığını, belirterek davalının taşınmazdan tahliyesi ile 8.775,00 TL alacağın ihtar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacıya ait evde kiracı olarak oturmadığını, davacıyla herhangi bir kira ilişkisi içinde olmadığını, bu konuda her hangi bir sözleşme imzalanmadığını, hiçbir şekilde kira borcu doğmadığını, belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, taşınmazın tahliyesine, 8.775,00 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İspatın konusunu tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek çekişmeli vakıalar oluşturur. HMK’nun ispat yükünü düzenleyen 190. maddesine göre ispat yükü; kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Kanunun belirli delillerle ispatını emrettiği hususlar, başka delillerle ispat edilemez. Taraflar arasında yazılı kira sözleşmesi bulunmadığına göre, öncelikle davacının kira ilişkisinin varlığını ve aylık kira bedelinin ne miktar olduğunu kanıtlanması gerekir. HUMK.'nun 288.maddesi (HMK. 200.md) uyarınca akdi ilişkinin varlığı ve aylık kira miktarının yazılı delille kanıtlanması gerekir.

Somut olayda davacı sözlü kira ilişkisine dayanmış ve kira parasının aylık 350,00.TL olduğuna ilişkin iddiasını kanunda belirtilen usullere göre kanıtlayamamıştır. Yıllık kira

miktarına göre tanıkla kanıtlanma olanağı bulunmamaktadır. Davacı, yazılı bir belge ibraz edememiş, delil listesinde açıkça yemin deliline dayanmamıştır. Bu durumda mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.