Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/6814 K.2019/3474

Taraflar arasındaki kira sözleşmesinden kaynaklı alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacılar, davalı şirket ile aralarında yapmış oldukları 01/05/2005 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile davalıya ait taşınmazı büfe olarak kiraladıklarını, kira sözleşmesi devam ederken davalı şirket tarafından kiralananın bir başka kiracıya eşyalı olarak kiraya verildiğini, kiralanandaki eşyaların kendilerine ait olduğunu ileri sürerek 35.000 TL kiralanandaki eşyaların bedeli, 15.000 TL kazanç kaybı ve 15.000 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 65.000 TL nin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalılar, davacılarla yapılan kira sözleşmesinin 01/05/2007 tarihinde son bulduğunu, kiralananda bulunan eşyaların davacılardan sonraki kiracının tahliyesi sırasında bu kiracıdan satın alındığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacılar tarafından sunulan faturalar dikkate alınarak 11.869,32 TL eşya bedeli ile 6.000 TL kazanç kaybı olmak üzere toplam 17.869,32 TL nin davalı şirketten tahsiline, fazlaya ilişkin taleplerin reddine, diğer davalı hakkındaki davanın husumetten reddine karar verilmiş; Hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Taraflar arasında 01/05/2005 başlangıç tarihli ve toplam 5 yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Yapılan yargılama neticesinde davalı kiraya verende kalan eşyalar tespit edilmiş olup eşyaların aynen iadesi mümkün olmadığından bedelinin tahsilinin talep edilmesinde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Bu nedenle Mahkemece öncelikle, sunulan fatura bedellerine bağlı kalınmaksızın eşyaların vasıfları, model, marka vs. gibi özellikleri, hangi tarihte alındıkları tespit edilmeli, alındığı tarihteki değeri belirlenerek eşyaların yıpranma payları düşülerek Yargıtay denetimine elverişli bir şekilde kalem kalem birim fiyatları belirlenmelidir.

Yargıtay’ın yerleşik uygulamaları, kiracının kiralanana yaptığı faydalı ve zorunlu masrafların yapıldığı tarih itibariyle belirlenecek değerinden yıpranma payı düşülmek suretiyle elde edilecek değeri isteme hakkı olduğu yönündedir. Kural olarak bu gibi zorunlu ve faydalı masrafların kira sözleşmesinin başlangıcında yapılmış olduğu kabul edilmektedir. Buna göre yapılacak bilirkişi incelemesi neticesinde davacı kiracılar tarafından kiralananda bırakılan eşyaların bedeli yıpranma payı da dikkate alınmak suretiyle belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.