Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/8213 K.2019/4152

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı.

Nazilli Devlet Hastanesi'nde sağlık personeli olarak görev yaptığını, 2011 yılında kendisine lojmanda oturma hakkı verildiğini, başlangıçta lojmanın oturulamayacak durumda olduğunu, zorunlu tadilat ve tamirat yapılması gerektiğini, bu durumu davalı kurum yetkililerine ilettiğini, davalı kurum tarafından kendisine gerekli tamiratı yaptırmasını, yapılacak tamirat ve tadilat masraflarının faturalandırılması şartıyla kira bedelinden düşüleceğinin söylendiğini, bunun üzerine taşınmazda 6.230,00 TL tutarında faydalı ve zorunlu masraf yaptığını, masraf bedelinin belgelendirilerek ilgililere teslim edildiğini,

08/12/2011 tarihinden itibaren lojmanda oturduğunu.

26/08/2014 tarihinde kendisi hakkında Milli Emlak Şefliğine şikayet dilekçesi verildiğini, şikayet üzerine 18/09/2014 tarihli tutanak ile Nazilli Kaymakamlığı Mal Müdürlüğünce, kendisinden bu güne kadar oturduğu aylara ait kira kesintisinin faiziyle birlikte alınması gerektiğinin Nazilli Devlet Hastanesi'ne bildirildiğini, davalı idarenin iyiniyetli olmadığını ileri sürerek; lojmana yapmış olduğu 6.230,00 TL tutarındaki faydalı ve zorunlu masraf bedelinin 08/12/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; Kamu Konutları Yönetmeliği'nin 26. maddesine göre, konutta oturanların kurumlarının muvafakatini almadan yaptıkları onarım giderlerini isteyemeyeceğini, davacının bu hususta davalı idareye herhangi bir yazılı başvurusunun bulunmadığını, davalı kurum tarafından tahsis edilen lojmanın oturulabilir durumda davacıya teslim edildiğini, davacının lojmanda yaptırmış olduğu iyileştirmelerin kurumdan çok kendisine yarar sağladığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının kendisine tahsis edilen lojmanda bir kısım tadilat yaptırdığı, Türk Borçlar Kanunu'nun 321. maddesi ve Kamu Konutları Yönetmeliği uyarınca davacının, kurumun yazılı rızası veya muvafakati ile taşınmazda yenilik ve değişiklik yapabileceği, davacının buna dair yazılı bir belge sunamadığı , davasını ispat edemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; kiracının, kiralanana yaptığı faydalı ve zorunlu imalat bedellerinin sebepsiz zenginleşme hükümleri gereğince iadesi istemine ilişkindir.

Kiracı tarafından akdi ilişkinin devamı sırasında kiralanana yapılan faydalı ve zorunlu masrafların, 6098 sayılı TBK'nın 530. maddesi ( 818 sayılı B.K.'nın 414. Md. ) kapsamında vekaletsiz iş görme hükümlerine göre kiraya verenden istenebilmesi mümkündür. Kural olarak bu gibi faydalı ve zorunlu masrafların kira sözleşmesinin başlangıcında yapılmış olduğu kabul edilmektedir. Kiralananın tahliyesi sonunda, kiralayan bunları benimsemiş ve kiracı aleyhine sebepsiz zenginleşme meydana gelmiştir. Kiraya verenin sorumluluğu, faydalı ve zorunlu imalatların imal tarihindeki değerinden yıpranma payı düşülmek suretiyle bulunacak değer kadardır.

Kiracı, kiralanan taşınmazı tahliye etmediği sürece faydalı ve zorunlu masrafları isteyemez. ( HGK' nın 17.10.2007 tarih, 13-661 Esas - 726 Karar sayılı ilamı )

Hal böyle olunca, mahkemece; davacının taşınmaz üzerindeki zilyetliğinin devam ettiği, taşınmazı tahliye etmeden yapmış olduğu faydalı ve zorunlu masrafları talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, sonucu itibariyle doğru bulunan hükmün gerekçesinin değiştirilerek onanması HUMK'nun 438 inci maddesinin son fıkrası hükmü gereğidir.