KÜNYE
3. Hukuk Dairesi 2017/8816 E., 2019/5599 K.·Mahkemesi :sulh Hukuk Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Haziran 2019
Karar Metni
338 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki itirazın iptali ve tahliye davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacılar; 07/05/2012 tarihinde satın aldıkları dava konusu taşınmazda davalının kiracı olarak bulunduğunu, davalı ile 2014 yılı için kira bedeli olarak 3.600,00 TL ödenmesi hususunda anlaşmaya vardıklarını ancak davalının kira bedellerinin ödememesi üzerine davalı hakkında takipler başlattıklarını, davalının ise anılan takiplerin tümünde borca itiraz ettiğini, davalının yapmış olduğu itirazların haksız olup hukuki dayanaktan yoksun olduğunu belirterek itirazların iptali ile akdin feshi ve taşınmazın tahliyesine karar verilmesini talep etmiştir.
Davalı; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.
Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Hükmedilen harca yönelik yapılan incelemede; Mahkemece kabul edilen dava değeri üzerinden hesaplanan 322,42 TL harcın davalıdan tahsiline hükmedilmiş olmasına rağmen, tahsilde tekerrür olacak şekilde, kabul ve red oranına göre taraflara yüklenen yargılama giderleri hesabına tekrar harcın dahil edilmesi ve davacının bu harçtan sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.
Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.
Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, E. 2017/8816, K. 2019/5599, 20 Haziran 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama