Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/8938 K.2018/1604

Taraflar arasındaki kiralananın tahliyesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, dava konusu taşınmazı 30.12.2014 tarihinde satın aldığını, eski malik ile davalı arasında 01.11.2012 başlangıç tarihli on yıl süreli kira sözleşmesi bulunduğunu, 16.01.2015 tarihli ihtarname ile dava konusu taşınmazı işyeri ihtiyacı için satın aldığını ve kiralananı tahliye etmesi gerektiği hususu ihtar edilmesine rağmen tahliye etmediğini belirterek davalının kiralanandan tahliyesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalının dava konusu taşınmazdan ihtiyaç nedeni ile tahliyesine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının yargılama giderine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

6100 sayılı HMK’nın 297. maddesine göre, tarafların yargılama sebebiyle yaptıkları masrafın ne kadar olduğu, bunun ne kadarının harç ne kadarının diğer masraflar olduğu, masraflardan kimin ne kadarından sorumlu olacağı hükümde tek tek açıklanmalıdır.

Mahkemece, davacı tarafından peşin olarak 12.80.-TL başvuru harcı, 1.229.58.-TL peşin harç yatırmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinin ilama eklenmemesi doğru görülmemiştir.

3-)492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 22. maddesine göre; Davadan feragat veya davayı kabul veya sulh, muhakemenin ilk celsesinde vuku bulursa, karar ve ilam harcının üçte biri, daha sonra olursa üçte ikisi alınır.

O halde, Mahkemece; 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 22. maddesi uyarınca davalıdan harç tahsili gerekirken; yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK 438/7 maddesi hükmü gereğidir.