Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2018/1302 K.2018/4321

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresinde, davalı vekili ve katılma yolu ile davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı,03.02.2014 tarihinde açtığı işbu dava ile önceden kiracı olduğu ancak tahliye ettirildiği taşınmazda bulunan menkullerin üzerinde dava dışı kiraya veren ... tarafından haksız şekilde hapis hakkı uygulatıldığı, davacının menkullerinin bulunduğu taşınmazın davalıya kiraya verildiği, kiralanan taşınmazda faaliyet gösteren davalının davacıya ait menkulleri bu hususu bilerek kullandığını beyanla oluşan kullanım bedeline ilişkin şimdilik 1.000 TL olmak üzere belirsiz alacağın dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte tahsilini talep etmiş, 02.03.2015 tarihli dilekçe ile talebini 176.000 TL'na yükseltmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne 176.000,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının faiz talebine ilişkin temyizine gelince; Davacı, dava dilekçesi ile oluşan kullanım bedeline ilişkin şimdilik 1.000 TL olmak üzere belirsiz alacağın dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte tahsilini talep etmiş ,02/03/2015 tarihli dilekçe ile talebini 176.000 TL'na yükseltmiştir.

Davalı ...Temizlik İnşaat İthalat San. Ve Tic. Ltd.Şti tacir olup yaptığı iş ticari iş niteliğinde olduğundan hükmedilen alacağa avans faizi uygulanması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yasal faiz uygulanması doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.