Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2019/3064 K.2019/5850

Taraflar arasındaki menfi tespit-istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine; mahkemece ek karar ile temyiz yoluna başvurulmamış sayılmasına yönelik karar verilmiş olup, ek karar davalı vekilince temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

YARGITAY KARARI

Mahkemece; bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulü ile davalı tarafça düzenlenen 2007051514269854M nolu 1276,88 TL bedelli ve 2007051514286D06M nolu 14.464,54 TL bedelli faturalar toplamı: 15.741,42 TL’nin 14.491,17 TL’lik kısmından borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davacı tarafından ödenen 14.212,20 TL’nin ödeme tarihi olan 20/08/2007 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece 16.01.2019 tarihli ek karar ile temyiz süresinde olmadığından temyiz yoluna başvurulmamış sayılmasına karar verilmiş, davalı vekili temyiz isteminin reddi kararıyla birlikte hükmü temyiz etmiştir.

Dosyanın incelenmesinden anlaşıldığı üzere; gerekçeli karar, davalı vekilinin iş yerinde evrak memuru imzasına tebliğ edilmiş, ancak vekilin adreste bulunmama sebebi tebliğ mazbatasında belirtilmemiştir.

Vekil adına işçisine yapılan bu tebligatta, tebliğ memuru tarafından, tebligatın yapılması gereken avukatın, tevziat sırasında belirtilen adreste olup olmadığı başka bir anlatımla, tebliğ memuru tarafından, muhatabın adreste bulunup bulunmadığının araştırılıp tespit edilmediği görülmekte olup, bu durumda tebliğ işlemi 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 17. maddesi ve Yönetmeliğin 26 maddesi hükümlerine uygun olarak yapılmadığından usulsüz olduğundan usul ve yasaya aykırı olan 16/01/2019 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek karar kaldırılarak işin esasına girildi.