Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2019/5882 K.2020/212

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda, tarafların istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, davalı kiracı ile aralarında kaynak suyu kullanımına ilişkin kira sözleşmesi bulunduğunu, sözleşme gereğince ödenmesi gereken 15/03/2014 - 15/09/2015 dönemlerine ait kira bedelinin tahsili amacıyla 230.986,20 TL asıl alacak ve 46.218,77 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 277.204,97 TL için icra takibi başlattıklarını ancak davalının itirazı üzerine icra takibinin durduğunu belirterek yapılan itirazın iptaline, takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince, davanın kabulüne, itirazın iptali ile takibin devamına ve asıl alacağın %20 si oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm taraflarca istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, tarafların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) İlk Derece Mahkemesince hükmedilen harca ilişkin olarak;

01/01/2016 yürürlük tarihli Harçlar Kanunu Genel Tebliği ekinde yer alan (1) sayılı tarifenin "Karar ve İlam Harcı" başlıklı kısmına göre hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden binde 68,31 oranında harç alınması gerekmektedir.

Somut olayda davacı, 230.986,20 TL asıl alacak ve 46.218,77 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 277.204,97 TL için icra takibi talebinde bulunmuş, itirazın iptali davası açılırken dava konusu miktarı 277.204,97 TL olarak belirtmiştir. Buna göre, uyuşmazlık konusu değer 277.204,97 TL olmasına rağmen, Mahkemece, sadece asıl alacak dikkate alınarak hesaplama yapılmak suretiyle nisbi karar ve ilam harcının belirlenmesi doğru değildir.

3-) Davacının vekalet ücretine yönelik temyiz itirazı incelendiğinde;

Karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T.’nin 13. maddesinde "Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin İkinci Kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez" düzenlemesi yer almaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu miktar 277.204,97 TL olup dava kabul edilmiş olduğundan Mahkemece, davacı yararına belirlenen vekalet ücretinin hesaplanmasında sadece asıl alacak miktarının dikkate alınmış olması hatalıdır.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılması ve ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.