Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2020/2591 K.2021/3486

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak ve cezai şart işleminin iptali davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; hastanelerince yapılan sünnet işlemleri ve muayeneler nedeniyle davalı Kuruma gönderdikleri faturalara ilişkin kurum tarafından sünnet işlemi yapılmadığı, çocuklara gerekli olmayan muayenelerin yapıldığı iddia edilerek 142.267,76 TL tutarındaki fatura bedelinin kesilmesine ve 316.397,90 TL cezai şart uygulanmasına dair Kurum işleminin iptaline, şirket alacaklarından kesilen 26.416,37 TL sünnet işlemi ücreti ile 15.998,76 TL faizi ve 36.971,21 TL sünnet muayene ücreti ile 22.296,37 TL faizinin şirket alacaklarından tahsil edildiği tarihten itibaren temerrüt faizi ile birlikte tahsiline karar verilemesini istemiştir.

Davalı; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince; davanın kabulüne, davalı kurum tarafından davacı aleyhine 05.08.2013 ve 06.11.2013 tarihlerinde kesilmiş olan toplam 316.397,90 TL cezai şartın iptaline, cezai şarta ilişkin yapılan kesintilerin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre davalının aşağıdaki bent dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı aleyhine yargılama gideri olarak harca hükmedilmesine yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Davalı SGK Başkanlığı'nın, 492 sayılı Harçlar Kanunu ve 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu'nun 36. maddesi hükmüne göre harçtan muaf olması nedeniyle davacı tarafından karşılanan 7.832,90 TL harç giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılması ve ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.