Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2020/3337 K.2020/5366

Taraflar arasında görülen alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı. 6381 sayılı Orman Yasası'nın 17. maddesi kapsamında, ...

İli, Kınık İlçesindeki mevcut ormanlık alandan geçen ve davalı idare tarafından yüzölçümü 64.200 m2 olarak tespit edilen davacı şirkete ait telefon hattı üzerinde, davalı ile aralarında imzalanan 16/08/1990 tarihli taahhüt senedi kapsamında , 49 yıllığına izin hakkı tesis edildiğini ve yer tesliminin yapıldığını, 64.200 m2 alan üzerinden izin bedelinin ödendiğini, 2007 yılından itibaren ise 58.125 m2 alan üzerinden izin bedelinin ödendiğini, ancak davalı kurumun 2013 yılında başlattığı orman alanlarının sayısallaştırılması çalışmaları sırasında havai telefon hatlarının yüzölçümünün 13.202,23 m2 olarak belirlendiğini,

bu nedenle 44.922,77 m2 lik alan için 2004 ve 2014 yılları arası fazladan izin bedelinin ödendiğinin anlaşıldığını, 23/12/2013 - 16/08/2014 tarihleri arası döneme ilişkin fazla ödenen 30.554,75 TL'nin mahsubuna yönelik istemin davalı idare tarafından kabulüne karar verildiğini ileri sürerek.

2004 - 2013 yılları arası fazladan ödenen 320.723,02 TL izin bedelinin her bir ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davanın zamanaşımına uğradığını, davalı idare tarafından hiçbir şekilde fazladan arazi bedeli alınmadığını, izin bedelinin yasalara, taahhütnameye ve davacı kurumun rızasına uygun olarak belirtilen arazi tahsis miktarı üzerinden alındığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 211.927,18 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine.

Dairemizin 29.05.2018 tarih ve 2018/3750 E. - 2018/6043 K. sayılı ilamı ile, "...mahkemece; davacı şirketin, fazladan ödediği izin bedeli nedeniyle geriye dönük istemde bulunabileceği gözetilerek , yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulundan davaya konu edilen dönemde yapılan ödemeler ile ilgili olarak taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor aldırılması ve tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir..." gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde ; davanın kabulüne, 320.723,02 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre, davalı veklilinin sair temyiz itirazının reddi gerekir.

2-) Somut olayda; mahkemece, davalı ...'nün, 7139 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 3234 sayılı Kanun'un 33. maddesi uyarınca, 2/7/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan muaf olduğu gözetilmeksizin, davalıdan harç tahsili yönünde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.