Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2020/5512 K.2021/4108

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; davalının oğlu ile evlenip boşandığını, evlenirken çeyiz ve takı senedi ile kendisine ziynet eşyası verildiğini, düğünden hemen sonra ziynet eşyalarının davalı tarafından alındığını, eski eşinin müdahale etmediğini, talep ettiğinde ise reddedildiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla, 6 adet 22 ayar bileziğin aynen iadesine, olmadığı takdirde 6.000 TL’nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; davacının iddiasının doğru olmadığını, oğlu ile evlilikleri döneminde bileziklerin bozdurularak borçlarına harcanıldığını, ayrı evde yaşadıklarını, davacının evden ayrılırken eşyalarını götürdüğünü, eşyaların listesi yapıldığını, boşanma davasında ziynet eşyalarının iadesine karar verildiğini, kesinleşmiş mahkeme kararı bulunduğunu, zamanaşımı süresinin geçtiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davanın görüldüğü aile mahkemesince; hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafın temyizi üzerine Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 16/02/2016 tarihli ve 2015/1863 E. 2016/4549 K. sayılı ilamıyla; “davaya genel mahkemede bakılması için görevsizlik kararı verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuştur.

Aile mahkemesi tarafından verilen görevsizlik kararının ardından mahkemece; imzalanan mehir senedinden davalının oğlu ile birlikte sorumlu olduğu gerekçesiyle; davanın kabulü ile 6 adet 22 ayar burma bileziğin aynen, olmadığı takdirde bedeli olan 16.875,60 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine, ancak 2.Aile Mahkemesinin 2010/212 sayılı dosyasında, aynı burma bileziklerle ilgili.... hakkında verilen hükümle mükerrerlik arz etmemek üzere tahsilatın gerçekleştirilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece ziynet eşyalarının aynen iadesine, bunun mümkün olmaması halinde bedeline karar verilmiştir.

HMK’nın 297. maddesinde bir hükmün neleri içermesi gerektiği tek tek sayılarak ayrıntılı biçimde belirtilmiş olup, buna göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bu şekilde dava sonunda mahkemenin kimin lehine, kimin aleyhine karar verdiği, davacının talebinin ne kadarının kabul edildiği, davalının neye göre mahkum edildiği tereddütsüz şekilde anlaşılmalıdır. Biçim koşullarının getiriliş amacı, hükmün açıklığı ve anlaşılırlığı kadar infaz kabiliyetini de sağlamaktır. Aksi hâl, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır ve dava içinden yeni davaların doğmasına neden olacaktır.

İİK'nun 24/4.maddesinde ise aynı doğrultuda; aynen iadeye karar verilmesi halinde iade edilecek eşyaların cinsi, niteliği, özellikleri, gram ağırlığı vb. gibi özelliklerinin ayrıntılı şekilde belirtilmesi gerektiği düzenlenmiştir.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gereğince ziynet eşyalarının aynen iadesine karar verilmişse; hüküm fıkrasının açık olması, duraksama yaratmaması bu nedenle somut uyuşmazlık özelinde hükümde aynen iadesine karar verilen ziynetlerin cins, nitelik, miktar (gram, ayar) ve değerlerinin açık olarak yazılması gerekir.

Oysa, hükme esas alınan kuyumcu bilirkişi raporunda; dava konusu bileziklerin 20 gram olduğu belirtilmiş ise de, mahkemece iadesine karar verilen bileziklerin gramı hüküm fıkrasında gösterilmemiştir. Bu suretle infazda tereddüt yaratacak şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi gereğidir.