Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2021/2927 K.2021/7407

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen kira sözleşmesinden kaynaklanan alacak davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacının istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili; davalıya ait olan kaba inşaat halindeki gayrimenkulü 01.01.2008 tarihli kira sözleşmesi ile iş yeri olarak kiraladıklarını, davalı ile aralarında yaptıkları 01.01.2008 tarihindeki belgede de belirtildiği üzere kiralanana 480.000TL değerinde tadilat yaptıklarını, davalının sözleşme gereği yapılan masrafların 350.000TLsini ödeyeceğini kabul ve taahhüt ettiğini, davalıya iş yerini boşaltacaklarını ve yapılan masrafların kendilerine ödenmesini 21.03.2011 tarihinde ihtar ettiklerini, gayrimenkulü 09.09.2011 tarihinde tahliye ettiklerini belirterek yapılan tadilat masraflarından 350.000TLnin 15.05.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili; davalı kiraya veren hakkında kısıtlama kararı verildiğini, kiraya verene vasi atandığını, davalının ekonomik durumunun yerinde olduğunu, aylık 1.150TL'ye kiralandığı söylenen yer için 480.000TL tadilat yaptırılıp, bunun 350.000TL'sinin ödeneceğinin belirtilmesinin mantıklı olmadığını, bu durumun hayatın olağan akışına da aykırı olduğunu belirterek davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince; dava konusu kiralananın yıkılmış olması nedeniyle davalının sebepsiz zenginleşip zenginleşmediğinin tespit edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Bölge adliye mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukukumuzda sözleşmeye bağlılık ilkesi (Ahde Vefa- Pacta Sunta Servanda) yanında sözleşme serbestisi ilkeleri kabul edilmiştir. Bu kurala göre sözleşme yapıldığı andaki gibi aynen uygulanmalı ve hükümlerine riayet edilmelidir. Sözleşmeye bağlılık ilkesi hukuki güvenlik, doğruluk ve dürüstlük kuralının bir gereği olarak, sözleşme hukukunun temel ilkelerinden biridir.

Karşılıklı edimleri içeren sözleşmelerde, edimler arasında mevcut olan denge şartlarının sözleşmenin tümü, birlikte yorumlanarak değerlendirilmelidir. Borçlar Kanunundaki genel kural; tarafların bu sözleşme ile gerçek ve ortak amacın varlığını ortaya koyabilecek şekilde bir düzenleme ve yorum, tüm sözleşmede belirlenen amaç da gözönüne alınarak yapılmalıdır.

Ahde vefa ilkesinin sonucu olarak taraflar, serbest iradeleriyle meydana getirdikleri sözleşmelere aynen uymakla yükümlüdürler.

Somut olayda, taraflar arasında geçerli 01/01/2008 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesi hususunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesine ek olarak aynı tarihte taraflarca imzalanmış olan ve imzası inkâr edilmeyen yazılı sözleşme ile kiracının kiralanan iş yerindeki dekorasyonu bırakmak kaydı ile kiralananı tahliye etmek istediğini kiraya verene bildirmesi halinde 30 iş günü içinde 350.000TL dekorasyon ve tadilat bedelinin kiraya veren tarafından kiracıya ödeneceği kararlaştırılmıştır.

Bu durumda; kira sözleşmesine ek olarak düzenlenen dekorasyon bedelinin kiraya veren tarafından ödeneceğine ilişkin sözleşme ahde vefa ilkesi gereği geçerli olup, tarafları bağlar. Yapılan tadilat ve dekorasyonların İmar Kanunu'na aykırı tadilatlar olması dahi davalı kiraya vereni sorumluluktan kurtarmaz.

Davacı kiracı tarafından kiralananın 30/06/2011 tarihi itibariyle yapılan tadilat ve dekorasyon yerinde bırakılmak suretiyle tahliye edileceği kiraya verene bildirilmiş, 350.000TL dekorasyon bedelinin ödenmesi talep edilmiştir.

Hal böyle olunca; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesine ek 01/01/2008 tarihli sözleşme gereği, kiralananın tahliye edilmiş olması halinde davacı kiracının kiralanana yapmış olduğu dekorasyon masrafını talep edebileceği nazara alınarak, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.