Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2021/3321 K.2021/6309

Taraflar arasındaki itirazın iptali - kiralananın tahliyesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, itirazın iptali talebi yönünden davanın kısmen kabulüne, kiralanın tahliyesi talebi yönünden konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacılar; davalının kendilerine ait işyerinde kiracı olarak bulunduğunu, ödenmeyen kira alacaklarının tahsili için davalı hakkında takip başlattıklarını ancak itiraz üzerine takibin durduğunu, davalı kiracının itirazının haksız ve kötü niyetli olduğunu beyan ederek itirazın iptaline, kira bedeli tutarlarının ödeme tarihlerinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline ve davalının kiralanandan tahliyesine karar verilmesini talep etmişlerdir. Davalı; davaya konu taşınmazda 1997 yılından bu yana kiracı olduğunu ancak davacıların bildirdiği aylık kira bedellerini kabul etmediğini belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; tahliye talebi yönünden dava konusuz kaldığından esas hakkında hüküm tesisine yer olmadığına, itirazın iptali talebi yönünden davanın kısmen kabulü ile 12.341,73 TL asıl alacak, 1.685,36 TL faiz olmak üzere toplam 14.027.09 TL üzerinden takibin devamına karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine,

Dairemizin 14/02/2018 tarih 2017/8608 esas 2018/1051 karar sayılı ilamı ile " ..Sözleşmede kararlaştırılan artış koşulu belirli ve muayyen olmadığından (hangi kurumun açıklayacağı oranların baz alınacağı, TEFE oranında mı TÜFE oranında mı artırılacağı, aynı aya karşılık gelen artış oranının mı, yıllık ortalamanın mı alınacağı) geçerli değildir. Bu durumda aylık kira bedeli ihtilaflı olduğuna göre davacı aylık kira bedelini ispat etmekle yükümlüdür.

Ne var ki, aylık kira bedelini ispata yönelik dosyaya sunulmuş başkaca delil bulunmamaktadır. Bu nedenle Mahkemece sözleşmede yazılı miktar üzerinden düzenlenen 21.02.2014 havale tarihli bilirkişi raporu dikkate alınmak suretiyle değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir." gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulü ile 2.100 TL asıl alacak ve 328 TL faiz olmak üzere, toplam 2.428 TL üzerinden takibin devamına karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı vekilinin, vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinde " (1) Bu Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için bu Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7 nci maddenin ikinci fıkrası, 10 uncu maddenin üçüncü fıkrası ile 12 nci maddenin birinci fıkrası, 16 ncı maddenin ikinci fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) bu Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. (2) Ancak, hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez. " düzenlenmiştir.

Somut olayda; davacı tarafça 02/03/2009 tarihli ödeme emrinde, davalıdan 12.600 TL ödenmeyen kira bedeli ile 1.685.36 TL işlemiş faiz toplamı 14.285,36 TL'nin tahsili talep edilmiş; itiraz üzerine bu miktar üzerinden itirazın iptali istenmiştir. Mahkemece, toplam 2.428 TL üzerinden itirazın iptaline hükmedilmiş olmakla, davalı vekili lehine reddedilen kısım üzerinden vekalet ücretine eksik miktarda hükmedilmesi hatalı olmuştur.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7. maddesi hükmü gereğidir.