Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2021/4494 K.2021/8500

Taraflar arasındaki abonelik sözleşmesinden kaynaklı alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; davalı BEDAŞ'ın abonesi olduğunu, diğer davalı şirketten de belirli dönemlerde elektrik enerjisi satın aldığını, ödenen faturalarda kayıp-kaçak bedeli (K/K), dağıtım bedeli, iletim bedeli, perakende satış bedeli, sayaç okuma bedeli, TRT fon payı adı altında haksız bedel tahsil edildiğini iddia ederek son 10 yıllık tüm haksız kesintilerin ve bu kesintiler üzerinden her faturada alınan KDV'lerinin net tutarı bilirkişi incelemesi ile netleştiğinde sonradan artırılmak üzere şimdilik 5.000 TL tutarındaki haksız kesintiler ve KDV'lerin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek bankaların en yüksek mevduat faizi ile birlikte her bir davalının sorumlu olduğu dönemle sınırlı davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; ıslahla talebini 410.986,27 TL'ye arttırmıştır.

Davalılar; davanın reddini istemişlerdir.

Bozmaya uyan mahkemece, davanın konusuz kalması nedeniyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Mahkemece, davanın konusuz kalması nedeniyle hüküm fıkrasının (2) nolu bendinde alınması gereken 54,40TL harcın davacı tarafından yatırılan 7.018,62 TL peşin harçtan mahsubu ile kalan harcın davacıya iadesine karar verilmiş olmasına rağmen; hüküm fıkrasının (3) nolu bendinde, davacı tarafından yatırılan 7.018,62 TL peşin harcın mükerrer ödemeye neden olacak şekilde davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş olması doğru olmayıp bozmayı gerektirir.

Ne var ki; bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.