Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2021/6078 K.2022/3086

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; sahibi olduğu inşaatın 24/02/2005 tarihinde çöktüğünü, inşaatın yapı denetim işlerini davalı şirketin ve bu şirkette çalışan teknik sorumluluların üstlendiğini, ceza yargılaması sırasında alınan raporda davalıların 2/8 oranında kusurlu tespit edildiklerini, açılan ilk tazminat davasında ise bilirkişi raporuyla davalı şirketin %30, davalı ...’in %30, ... ... ...’ün %10, ve kendisinin %10 kusurlu bulunduğunu, bu kusur durumuna istinaden hazırlanan raporda zararının 17.765 TL olarak hesaplandığını,

meslekte kazanma gücünü %30 oranında kaybettiğini ve hastanede tedavi görmesi sebebiyle iş göremediği sürede kar kaybı olduğunu iddia ederek; fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere, iş gücü kaybı yönünden 20.000 TL maddi tazminat ile ilk davada talep ettiği maddi ve manevi tazminat tutarına olay tarihi 24/05/2005’den eldeki dava tarihine kadar işleyen 24.000 TL faizin olay tarihinden yasal faiziyle tahsilini talep etmiş, iş gücü kaybı tazminatı talebini ıslahla 34.327,00 TL'ye çıkartmıştır.

Davalı şirket, davacının güç kaybı oranının kesinleşmediğini, davacının çalışmadığını, vatandaşı olduğu İsveç kanunlarına göre emekli olduğunu, zararı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ...; davacının iddia ettiği meslekte kazanma gücü kaybı oranını ve buna tekabül talep edilen tazminatı kabul etmediğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 34.327 TL maddi tazminatın 24/02/2005’ten itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsiline ve 24/02/2005 tarihinden dava tarihine kadar toplam maddi ve manevi tazminata işlemiş 23.186,06 TL yasal faizin davalılardan tahsiline, fazlaya ilişkin talebinin reddine dair verilen hüküm, davalı ...’in temyizi üzerine, Yargıtay(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 05/04/2016 tarihli ve 2015/1608 E 2016/9601 K sayılı kararıyla; davacı tarafından davalı aleyhine açılan kök tazminat dava dosyasının bekletici mesele yapılarak kesinleşmesi beklenildikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuş, davalının diğer temyiz itirazları incelenmemiştir.

Bozmaya uyan mahkemece; kesinleşen kök tazminat dosyasında davalıların toplam %60 kusur oranına göre iş göremezlik yönünden 37.860,08 TL maddi tazminattan sorumlu oldukları, kök dosyada hükmedilen 3.250 TL’nin mansubu ile davacının maddi tazminat alacağının 34.610,08 TL olduğu,

ıslahla 34.327 TL talep edildiğinden taleple bağlı kalınarak maddi tazminat talebinin kabulü gerektiği, tüm maddi manevi tazminat alacaklarına ilişkin faiz yönünden ise, 34.327 TL maddi tazminat ile kök dosyada hüküm altına alınan 10.000 manevi tazminat toplamına kaza tarihi 24/02/2005’ten dava tarihine kadar değişen oranlarda 23.186 TL faiz işlediğinin hesaplandığı gerekçesiyle;

davanın kısmen kabulü ile 34.327 TL maddi tazminatın, haksız fiilin meydana geldiği 24/02/2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan alınarak tahsiline, toplam maddi ve manevi tazminat tutarları toplamına olay tarihinden dava tarihine kadar işlemiş olan 23.186,06 TL yasal faizin davalılardan tahsiline, fazlaya dair istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir. 2)Davalının faize yönelik temyiz itirazının incelenmesinde; Davacı lehine hüküm altına alınan 34.327 TL maddi tazminata mükerrer şekilde faize hükmedilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.