Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2021/978 K.2021/11188

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; davalı ile imzaladığı 12/09/2013 tarihli deplasmanlı lig sporcuları sözleşmesi uyarınca 2013-2014 sezonu boyunca oynadığı halde bakiye 45.065TL ücret ile sözleşmede kararlaştırılan 15.000TL prim alacağının ödenmediğini, bundan ayrı 2014-2015 dönemi için sözleşmenin yenilendiğini ve davalı kulüp tarafından 01/08/2014 tarihinde sigorta başlangıcı yapıldığını, akabinde 04/08/2014 tarihinde antrenmanlara başlandığını ancak sakatlandığını, tedavisinin uzun süre devam ettiğini, bu süreçte davalı kulüp tarafından kendisiyle hiç ilgilenilmediğini ileri sürerek;

fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, 2013-2014 dönemi için 15.000TL prim alacağı ve bakiye 45.035TL ücret alacağının, 2014-2015 dönemi için şimdilik 10.000TL ücret alacağının, geçirmiş olduğu kaza nedeniyle 10.000 TL manevi tazminatın işlemiş ve işleyecek faizleri ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, yargılama sırasında 2014-2015 dönemi için ücret alacağı talebini 200.000TL’ye artırmıştır.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince; prim alacağı 15.000TL, 2013-2014 dönemi ücret bakiyesi 45.035TL, 2014-2015 yılı ücret alacağı 200.000TL yönünden davanın kabulüne, manevi tazminat talebi yönünden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) 6100 sayılı HMK’nın 326 ncı maddesinin ikinci fıkrası; "Davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa, mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan bu hükme göre; davada iki tarafın da kısmen haklı çıkması halinde, yargılama giderleri haklılık oranında mahkeme tarafından resen paylaştırılır. Ancak, bu hüküm, yargılama harçları için uygulanmaz. Çünkü, davanın reddi hariç, harç daima davalıya yükletilir. Zaten harç haksız çıkılan oranda hükmedilir. Yani mahkum edilen miktara göre verilir. Bu nedenle, diğer yargılama giderleri gibi kazanılan, kaybedilen miktara göre tekrar bölüştürülemez.

Buna göre ilk derece mahkemesince; davanın alacak istemi yönünden kabulüne, manevi tazminat isteminin reddi nedeniyle, davacı tarafından yapılan (yargılama harçları dışındaki) yargılama giderlerinin haklılık oranına göre paylaştırılması gerekirken, tamamının davalıya yükletilmiş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılması ve ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.