Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2022/1953 K.2022/3559

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ayıplı malın misli ile değişimi davasının yapılan yargılamasında, davanın reddine dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacının istinaf başvurusunun kabulü ile davanın kabulüne dair yeniden kurulan hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; davalı şirketten 19/07/2018 tarihinde 2017 model ... araç satın aldığını, 02/06/2020 tarihinde 60.000 kilometre periyodik bakımında arka bagaj kapağının camının altında ve arka tekerlerin üst kısmında yüzlerce küçük pas noktalarının olduğu konusunda şikayette bulunduğu halde problemin dış etkenlerden kaynaklandığının belirtildiğini, aradan geçen dört aylık süreçte pas lekelerinin büyüyerek aracın her tarafına yayılarak kapı içlerinde dahi oluşması nedeniyle bu kere, 17/10/2020 tarihinde iş emri oluşturulduğunu, davalı tarafça araç hakkındaki sorunların genel merkeze bildirilmesi sonrasında genel merkezden aradıklarını,

belirtilen pas lekelerinin dış kaynaklı olduğu, aracın da garanti süresinin iki yıl olduğundan sorumlulukları bulunmadığını bildirdiklerini, pas lekelerinin garanti süresi dolmadan oluşmaya başladığını ileri sürerek; aracın ayıpsız misli ile değiştirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir. İlk derece mahkemesince; aracın piyasa değerinin 268.000TL, onarım bedelinin ise 6.500TL olduğu gözetilerek, malın ayıpsız misli ile değiştirilmesinin satıcı için orantısız güçlükleri beraberinde getirecek olduğu, aracın onarımı neticesinde piyasa değerinin düşmeyeceği ve davacının diğer seçimlik haklarını kullanmak istememesinden dolayı kanun ve yönetmelikte düzenlenen orantılılık ilkesi gereğince davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; olayın özelliğine uygun bilirkişi raporunda, davaya konu aracın imalattan kaynaklı ayıplı olması, söz konusu ayıpların aracın imalatı sırasında aracın kaportasını oluşturan saçların temizliğinde kullanılan kimyasalların saçlar üzerinden tam olarak temizlenmeden boya işleminin yapılmasından kaynaklı olduğu ve aracın bütün kesimlerinde küçük noktalar halinde pas lekelerinin bulunduğunun tespitine göre, ayıbın niteliği ve davacı tüketicinin aracı belirtilen ayıpla kabule zorlanamayacağı gerekçesiyle, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulü ile,

aracın ayıpsız misli ile değişimine, bedeli davalı tarafından karşılanmak üzere davaya konu ayıplı aracın tüm takyidatlardan ari olarak davalıya iadesine, karar verilmiş; karar, davalı ... katılma yoluyla davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre davalının temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2)Davacının, yargılama giderlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yargılama harçları ve giderleri, kural olarak davada haksız çıkan (aleyhine hüküm verilen) tarafa yükletilir. (HMK’ nın 326. maddesi) Davada haksız çıkan tarafa yükletilecek olan yargılama harç ve giderleri hem davayı kazanan tarafın daha önce peşin olarak ödediği, hem de (karar ve ilam harcı ve Devlet Hazinesi tarafından peşin olarak ödenen giderler gibi) devlete ödenmesi gereken harçlar ve giderlerdir. Mahkemece, belirlenen karar ve ilam harcının ve davacı tarafça dosyaya yatırılan yargılama giderlerinin kullanılan kısmının davalıdan alınarak davacıya verilmesi ve kullanılmayan kısmının davacıya iadesine karar verilmesi gerekir.

Somut olayda; bölge adliye mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiş olmakla, yargılama faaliyeti sebebiyle ortaya çıkan giderlerin eksik miktarda hesaplanması doğru değildir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının düzeltilerek onanması, HMK'nın 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğidir.