Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2022/3509 K.2022/5908

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı; sayacının % 94.67 eksik kayıt yaptığını, 13/07/2010 ile 12/11/2012 arası 27 aylık dönem için 143.160 TL fatura düzenlendiğini ve davalının kusurlu olduğunu iddia ederek; borçlu olmadığının tespitine, ödeme yapılırsa istirdadına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı; besleme devresi trafosunun arızalı olduğunu, hafıza bilgilerinin bozulduğunu, eksik tüketim nedeni ile fark faturası düzenlendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacının davalıya 21.580,98 TL borçlu olmadığının tespiti ile ödenen 21.580,98 TL’nin ödeme tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairece verilen 16/04/2018 tarihli ve 2016/16139 E. - 2018/4006 K. sayılı kararla, hükme dayanak alınan bilirkişi kurulu raporunda davacının davalıya 121.579.12TL borçlu olduğu, kalan tutar olan 21.580.98 TL'nin davacıya iadesi gerektiğinin belirtildiği ancak taraf vekillerinin ayrıntılarını belirterek yaptığı itirazların karşılanmadığının anlaşıldığı, bu sebeple farklı bir uzman bilirkişi heyetinden taraf vekillerinin itirazları karşılanarak hazırlanacak rapor doğrultusunda karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davacının davalıya 32.620,81 TL borçlu olmadığının tespiti ile davalıya ödediği 32.620,81 TL'nin ödeme tarihinden itibaren ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davalı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazı yönünden;

Karar tarihinde yürürlükte olan 2020 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. Maddesinin 2. fıkrasında "Ancak hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez" hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca mahkemece, davalı lehine reddedilen 110.540 TL üzerinden 14.451,30 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile 4.983,12 TL vekalet ücretine hükmedilmiş olması doğru olmayıp bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın düzeltilerek onanması HUMK’nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.