Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2022/7156 K.2022/8640

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun reddine; davalı vekilinin manevi tazminata yönelik istinaf başvurusunun kamu düzeni yönünden resen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı ... vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1-Davalı vekilinin davacılardan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...’e yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde HMK’nın 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, ihtiyari dava arkadaşı olan davacılardan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... yönünden hüküm altına alınan manevi tazminat miktarları ayrı ayrı bölge adliye mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090 TL’nin altında kalmaktadır.

Yukarıda açıklanan nedenle, davalı vekilinin davacılardan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...’ e yönelik temyiz isteminin ayrı ayrı MİKTAR İTİBARİYLE REDDİNE karar verilmesi gerekmektedir.

2-Davalı vekilinin davacılardan ...’e yönelik temyiz istemi ile davacılardan ... vekilinin temyiz isteminin ayrı ayrı incelenmesinde ise;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan bölge adliye mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASI gerekmektedir.