Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2022/8031 K.2023/921

Taraflar arasındaki menfi tespit, istirdat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Davacı, Mardin İcra Müdürlüğünün 2017/9536 Esas ve 2016/8828 Esas sayılı takip dosyaları yönünden ayrı ayrı borçlu olmadığının tespiti ve ayrıca bu dosyalardaki borç nedeniyle el konulan ve davalıya aktarılan destekleme primleri yönünden istirdat talep etmiş; mahkemece de davacının takip dosyalarında borçlu olmadığının tespiti ile; davacının hesabından icra dosyalarındaki borç kapsamında virman yolu ile tahsil edilen toplam 72.876,83 TL'nin tahsil tarihinden itibaren ayrı ayrı işleyecek bankalarca uygulanan en yüksek banka mevduat faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 72.876,83 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090 TL’nin altında kalmaktadır.