Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2023/2065 K.2023/3899

Taraflar arasındaki vekâlet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne ve dava konusu taşınmazdaki davacı payının dava tarihi itibariyle değeri olan 243.557,67 TL’nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak, esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne ve taleple bağlı kalınarak 75.000,00 TL’nin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, reddedilen ve davacı tarafça temyize konu edilen miktar 168.557,67 TL; hükmedilen ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar ise 75.000,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.