Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2023/3958 K.2024/1920

Taraflar arasındaki tescil ve alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin 2006 yılında dava dışı şahıstan Kahramanmaraş ili Aksu mahallesinde bulunan minibüs durağını satın aldığını ancak devir işleminin davalı babası üzerine yapıldığını, aradan geçen zaman içerisinde davalının devir işlemini yapmadığı gibi 9 yıldır buradan elde edilen geliri tek başına kullandığını, böylece müvekkilinin davalı tarafından mağdur edildiğini belirterek; minibüs durağına ilişkin kaydın iptali ile davacı adına tescilini, elde edilen gelirin tespit edilerek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; müvekkilinin, diğer çocukları gibi davacıya da maddi yardımda bulunduğunu, davacının yapılan yardımı yeterli görmeyerek bu davayı açtığını, müvekkilinin 2002 yılından önce öğrenci servisi için araç aldığını ve çalıştırdığını, bu kısa dönemde bazı cezalar kesilmesi üzerine hat arama arayışına girdiğini, Hasan Kireççi isimli kişiden davaya konu hattın satılık olduğunu öğrenen davacının büyük oğlu Mustafa ve davacıyı aracı satın almak için görevlendirdiğini, satın alma hususunda anlaşma sağlandıktan sonra müvekkilinin yine çocukları aracılığıyla parayı ödeyerek aracın devrini aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının iddialarını doğrulayacak somut bir bilgi ya da belgenin dosyaya sunulmadığı, davacı tarafça teklif edilen yeminin davalı tarafça eda edildiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; vekil olarak başkaca duruşmaları olması nedeni ile mazeret verdikleri duruşmaya gelen davacı asıla Mahkemece yokluklarında yemin deliline dayanıp dayanmadığının sorulduğunu, davacı asılın bilinçsiz olarak yemin deliline dayandığını beyan ettiğini, gerçek iradesinin yemin deliline dayanmak olmadığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemece kurulan hükümde usul ve esas yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davacı asıl yeterince bilgilendirilmeden yemin deliline ilişkin beyanının alındığını, yeminin son delil olduğunu, bilirkişi raporu dahi davacı lehine iken Mahkemenin yemin teklifinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, davalı adına yapılan durak kaydının iptali ve tescili ile alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) "İspat yükü" başlıklı 6 ncı maddesi, 2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesinin birinci fıkrası ile 227 nci maddesi. 3. Değerlendirme Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye, davacı tarafça teklif edilen yeminin davalı tarafından usulüne uygun olarak ifa edilmiş olmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR