Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2025/2542 K.2025/6257

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili vermiş olduğu yargılamanın yenilenmesi talebini içeren dilekçesinde, İlk Derece Mahkemesinin 28.06.2021 tarihli 2019/98 Esas-2021/155 Karar sayılı kararında maddi hata olduğunu, davalı oğlunun kendisine bir vekaletname verdiğini ve bu vekaletname ile taşınmazın parsel numarasının yanlış yazılmış olması nedeniyle satışın gerçekleştirilemediğini, daha sonra davalının düzeltme şeklinde beyanname verildiğini ve bu beyanname ile tapuda vekaleten satış gerçekleştirildiğini, davalının tapudaki satıştan haberi olduğunu, deliller toplanmadan ve değerlendirmeden karar verildiğini,

davalı ile muris arasında devam eden başkaca davalar nedeniyle vekaleten yapılan satış bedelinin ödenmediği iddiasına dayalı dava açıldığını ve davanın davalı yararına kesinleştiğini belirterek somut olayda HMK'nun 375.maddesinin ç, e, g ve h maddeleri uyarınca yargılamanın yenilenmesi gerektiğini ileri sürerek 28.06.2021 tarihli 2019/98 Esas, 2021/155 Karar sayılı karar hakkında yargılamanın yenilenmesine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, davacıya geçerli bir vekaletname verildiğini ve satışın da vekaleten davacı tarafından gerçekleştirilmiş olmasına rağmen satış bedelinin kendisine ödenmediğini, bu hususun da yargılanmanın yenilenmesine konu dava dosyası ile yargılamasının yapıldığı ve haklılığının ortaya çıktığını, yargılamanın yenilenmesi şartlarının bulunmadığını beyan ederek yargılamanın yenilenmesi talebinin reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; talepte bulunanın talep dilekçesinde HMK'nun 375. maddesinde belirtilen yargılamanın iadesi sebeplerinden hiçbirinin bulunmadığı, bu nedenle anılan kanunun 379/2. maddesi gereği esasa girilmeksizin talebin usulden reddinin gerektiği gerekçesiyle yargılamanın iadesi koşulları oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vasisi tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; somut olayda; taraflar arasındaki uyuşmazlığın esasını davalının vekili olarak işlem yapan davacının satıştan elde ettiği parayı davacıya vermediği iddiasının oluşturduğu, 30.10.2014 tarihli düzeltme beyannamesinin sonradan elde edilen delil niteliği taşımadığı gibi talep dilekçesinde beyan edilen diğer hususların asıl dosyada ve kanun yolu aşamasında ileri sürülmesi gerekli nitelikte olduğu gözetilerek yargılamanın yenilenmesi şartlarının bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davalının bilerek düzeltme beyanı verdiğini ve bu davranışı ile satışın gerçekleştiğini, davalının mirasçılıktan çıkarıldığı için böyle hileli davranışlara başvurduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hukuki niteliği itibariyle vekaletin kötüye kullanılması nedeniyle tazminat davasından dolayı kesinleşen mahkeme kararı hakkında yargılamanın yenilenmesi isteğidir. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle yargılamanın yenilenmesini talep eden davacının talebinin HMK 375. maddede tahdidi olarak sayılan hallerden hiçbirisine uymadığının anlaşılmasına temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR