KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2008/16786 E., 2010/15792 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Ekim 2010
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Kasten Yaralama, Kasten Yaralamaya Teşebbüs, Tehdit, Hakaret
- Hüküm
- Hükümlülük, beraat
Karar Metni
254 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-Anayasanın 40/2,5271 sayılı CYY.nın 232/6.maddesi uyarınca hüküm fıkrasında yasa yoluna başvurma süresinin hangi tarihten itibaren başlayacağı ve şeklinin duraksamaya yol açmayacak biçimde açıkça gösterilmemesi nedeniyle katılan sanık ...'ın temyiz isteğini süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Katılan sanıklar hakkında yaralama suçuna ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre hükümlerin temyiz edilemez olduğu,
Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY.nın 317.maddesi uyarınca katılan sanık ... müdafiinin ve katılan-sanık ...'ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,
2-Katılan sanık ... ... müdafiinin sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen hükme yönelik temyizine gelince;
5237 sayılı TCY.nın 129.maddesi uyarınca verilen "ceza vermekten vazgeçilmesi" kararına yönelik katılan sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
3-Sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak; sanığın katılanı tehdit ettiğine ilişkin kanıtlar gösterilerek tartışılması ve kanıtlandığının kabulü halinde suçun oluşacağı gözetilmeden "kavgada fevren söylenen sözlerin tehdit amaçlı olmadığı" biçimindeki yasal olmayan yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2008/16786, K. 2010/15792, 5 Ekim 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama