Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2008/19241 K.2010/17232

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığa son söz verildikten sonra yeniden işlem yapılmış olması karşısında tekrar son söz hakkının verilmesi gerektiği gözetilmeden CMK’nun 216/3.maddesine uyulmaması,

2-Sanığa ait 22.05.2006 tarihli adli sicil kaydında İzmir 7.Ağır Ceza Mahkemesine ait tekerrüre esas alınan 22.06.2005 tarihli 2005/198 Esas, 2005/228 Karar sayılı ilamın kesinleştiğinin gösterilmesi, mahkemenin getirtilen ilamında ise karar temyiz edildiğinden kesinleşmediğinin açıklanması karşısında ilgili ilamın kesinleşip kesinleşmediği hususundaki çelişki giderilmeden tekerrüre esas alınması,

3-Hapis cezasının mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK.nun 53.maddesinin uygulanmaması,