KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2008/20431 E., 2010/19301 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Kasım 2010
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tehdit, hakaret, mala zarar verme, yaralama
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
252 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-Hakaret, mala zarar verme ve taksirle yaralama suçlarından kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre hükümlerin temyiz edilemez olduğu,
Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY.nın 317.maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan temyiz dilekçesinin reddine ilişkin 02.05.2008 tarihli kararın istem gibi ONANMASINA,
2-Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;
Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanığa yükletilen tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,
Hukuksal tanı: Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Sanığın sabıka kaydına esas Düzce 1.Sulh Ceza Mahkemesinin 2004/644-213 sayılı hakaret suçundan verilen para cezası 13.05.2005 tarihinde kesinleşmesi ve TCY.58/2-a.maddesindeki süre işlemeye başlamadan yeni suçun işlenmesi karşısında TCY.58/6-7.maddesi uygulanmamış ise de karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2008/20431, K. 2010/19301, 23 Kasım 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama