Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2008/22461 K.2011/108

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Sanığın saldırgan sarhoşluk eyleminden verilen idari para cezasının niteliğine göre karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık ...'nin tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE,

2- Yasak silah taşıma ve tehdit suçlarından kurulan hükmün incelenmesinde,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a- 5237 sayılı TCY'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasa'nın 9/3 maddeleri uyarınca 765 ve 5237 sayılı TCY'lerin ilgili hükümlerinin tümüyle uygulanıp karşılaştırılarak hangi yasanın lehe olduğunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b- Sanığın her bir mağdura yönelik tehdit eylemi nedeniyle kabul edildiği gibi ayrı ayrı hüküm kurulmasını gerektirdiği halde, tehdit suçundan bir kez kurulan hükmün üç kez geçerli olduğu belirtilerek, karışıklığa neden olunması suretiyle CYY'nın 223. ve 232. maddelerine aykırı davranılması,

c- 765 sayılı TCY'nın 29. maddesindeki (5237 sayılı TCY'nm 61. maddesi) ölçütler ve fiilin ağırlığıyla orantılı ceza verilmesi ilkesi çerçevesinde somut olay irdelenerek temel cezaların saptanması gerektiği gözetilmeden, yetersiz gerekçe ile temel cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi,

d- Sanık lehine olduğu kabul edilerek 765 sayılı TCY'ye göre uygulama yapılmasına karşın, müsadere ve gözaltı süresinin mahsubunun 5237 sayılı TCY'ye göre yapılması suretiyle karma uygulamaya yol açılması,

e- Yasal şartları bulunmasına karşın, yerinde olmayan gerekçe ile sanık hakkında 765 sayılı TCY'nın 81. maddesi uyarınca tekerrür hükümleri uygulanarak cezanın artırılmaması,