KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2009/15443 E., 2011/23686 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Aralık 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
309 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç
Tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:
1) Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanıktarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu,
Sanığın, tekerrüre esas olabilecek eski hükümlülük kararı bulunmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nun 58 maddesi uygulanmayarak yanılgı sonucu eksik ceza öngörülmüş ise de karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı
Anlaşıldığından sanık ...'ın temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2) Hakaret suçlarından hükümlülük kararlarının incelenmesinde ise,
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Dairemizce de benimsenen CGK'nun 06.07.2010 tarih ve 8-51/162 sayılı kararında belirtildiği üzere; doğal anlamda gerçekleştirilen her bedeni hareket ayrı bir fiili oluştursa bile, 5237 sayılı TCK'nun 43/2 fıkrasında bahsedilen "tek bir fiil" ibaresi ile hukuki anlamda hareketin tekliğinin ifade edildiği, suç işlenirken doğal anlamda birden fazla hareket bulunsa dahi bu hareketlerin, suçun yasal tanımı açısından hukuki değerlendirmede tek hareket olarak kabul edilmesi gerektiği, somut olayda sanığın ;
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2009/15443, K. 2011/23686, 12 Aralık 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama