Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2009/15837 K.2010/20355

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Üst C. Savcısının dilekçesinin süresi içinde vermediği

Kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre hükmün temyiz edilemez olduğu,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY.nın 317.maddesi uyarınca Üst C. Savcısının tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Sanık müdafiinin temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenle yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCY.nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca, suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan yasa ile sonradan yürürlüğe giren yasanın ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan yasanın saptanıp uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması,

2- Gerekçeli karar başlığında sanığın soyadının nüfus kaydına uygun olmaması,

3- Temel cezanın alt sınırdan belirlenmesine karşın; teşebbüs hükmü uygulanırken yetersiz gerekçe ile indirim oranının alt sınırdan belirlenmesi,

4- ... Ağır Ceza Mahkemesine 2002/496 E. ve 2003/236 K. sayılı ilamıyla verilen ve tekerrüre esas alınan cezanın infaz edilmediğinin gözetilmemesi,

5- 1412 sayılı CYY.nın 121/1. madde ve fıkrası uyarınca, kefalet parasının hükmün infazına başlandığında sanığa iadesi gerektiği düşünülmeden karar kesinleştiğinde iadesine karar verilmesi,