KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2009/24719 E., 2011/23879 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Aralık 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Görevi yaptırmamak için direnme
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanık ... hakkında ayrıca görevliye hakaret suçundan hüküm kurulmamış ise de karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı anlaşılarak yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Sanık ...'nın CYY.nın 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeden hakkında TCY.nın 58. maddesinin uygulanması,
2-Sanık ...'nın birden fazla tekerrüre esas sabıkasının bulunması karşısında hangisinin tekerrüre esas alındığının denetime olanak verecek biçimde karar yerinde gösterilmeyerek infazda tereddüde yol açılması,
3-TCY.nın 53/1-c bendinde yer alan hak yoksunluğunun kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ve 53/1 -a, b, d, e bentlerindeki hak yoksunlukları bakımından mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,
4-Sanık... hakkında kurulan hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCY.nın 7/2 madde ve fıkrası uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesinin 1.fıkrası ile CYY.nın 231/5 madde ve fıkrasında öngörülen, hükmolunan cezanın geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562.maddesinin 2.fıkrası ile de CYY.nın 231/14 madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2009/24719, K. 2011/23879, 13 Aralık 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama