KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2009/28225 E., 2010/1616 K.·Beraat Veya Ceza Verilmesine Yer Olmadığı Kararı Verilmesi Hâlinde Gider
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Şubat 2010
Karar Metni
308 kelime·2 dk okuma
5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 309 ]
5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 327 ]
"İçtihat Metni"
Görevi yaptırmamak için direnme suçundan suça sürüklenen çocuklar Ş.. A.. ve M.. B.. B.. haklarında yapılan yargılama sonunda beraatlerine, 60 Türk lirası yargılama giderinin suça sürüklenen çocuklardan eşit olarak alınmasına dair Bergama Çocuk Mahkemesinin 24.07.2009 tarihli ve 2008/245 esas, 2009/154 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 09.11.2009 gün ve 2009/63070 sayılı yazısı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.12.2009 gün ve 2009/272069 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:
Tebliğnamede "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 327.maddesi uyarınca beraat eden kişilerin yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir" denilmektedir.
Gereği görüşüldü;
5271 sayılı Ceza Yargılama Yasasının 327/1.maddesi uyarınca "Hakkında beraat veya ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen kişi, sadece kendi kusurundan ileri gelen giderleri ödemeye mahkum edilir."
Suça sürüklenen çocuklar Ş.. A.. ve M.. B.. B.. hakkında açılan görevliye direnme suçuna ilişkin kamu davasının yargılaması sonucunda beraatlere hükmedilmiş, dosya içinde belgelendirilmiş davetiye giderlerinden oluşan yargılama gideri olan 60 TL.nın mahkum olan suça sürüklenen çocuk Suat Korkmaz ile yukarıda adı geçen çocuklardan eşit olarak alınmasına ve hazineye gelir kaydına karar verilmiştir.
Yargılama sürecinde düzenlenen davetiye ve müzekkere giderlerinin, hakkında beraat kararı verilen kişilerin, kendi kusurundan ileri gelen giderlerden olmadığı anlaşıldığından, beraat eden suça sürüklenen çocukların yargılama giderine mahkum edilmesi hukuka aykırıdır.
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2009/28225, K. 2010/1616, 2 Şubat 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama