KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/11853 E., 2012/16463 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Eylül 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tehdit, mala zarar verme, yaralama
- Hüküm
- Mahkumiyet, beraat
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
A) Yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar karşı yalnızca itiraz yolu açık olup, yapılan başvurunun da bu doğrultuda değerlendirilmesi gerektiği, anlaşıldığından, katılan ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE,
B) Diğer hükümlere yönelik temyize gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:
1- Mala zarar verme suçuna ilişkin hüküm yönünden;
Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2- Tehdit suçuna ilişkin hükümle ilgili olarak ileri sürülen başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
a) Sanığın olay günü tarlada çalışan katılana doğru av tüfeği ile iki el ... etme eyleminin silahla yaralamaya kalkışma suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılmaması,
b) 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCY'nın 7/2 madde ve fıkrası uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesinin 1.fıkrası ile CYY'nın 231/5 madde ve fıkrasında öngörülen, hükmolunan cezanın geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562.maddesinin 2.fıkrası ile de CYY'nın 231/14 madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/11853, K. 2012/16463, 11 Eylül 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama