Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2010/1237 K.2012/9519

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak; tefecilik suçuna ilişkin ceza uygulaması, eylemlerin 1.6.2005 tarihinden önce veya sonra gerçekleştirilmesine göre farklılık göstermektedir. Anılan suç,

a)765 sayılı T.C.Y.'nın yürürlükte olduğu dönemde, Y.C.G.K.'nun 3.7.1995 tarih ve 1995/207-236 sayılı kararında da belirtildiği üzere birden fazla kişiye sürekli ve sistemli bir biçimde faiz karşılığı ödünç para vermek suretiyle çıkar sağlanması bir başka deyişle sanığın ödünç para verme işini meslek haline dönüştürmesi durumunda oluşmaktadır ve yaptırımı 2279 sayılı Yasanın 2520 sayılı Yasa ile değişik 17. maddesinde düzenlenmiştir.

b)1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı T.C.Y.'nın 241. maddesinde "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi," biçiminde tanımlanmıştır. Yeni düzenlemeye göre bu suçun oluşması için sanığın yalnızca bir kişiye ödünç para vermesi yeterli olup bu işi meslek haline dönüştürüp dönüştürmemesinin önemi yoktur. Bu nedenle suçun temadi ettiğinden ve birden fazla kişiye ödünç para verilmesinin tek suç oluşturduğundan bahsedilemeyecektir.

Sanığın, ..., ... ve ...'ya faizle borç para verdiği tarihler kesin biçimde saptanarak, 1.6.2005 tarihinden önce ve sonra gerçekleştirilen eylemlerin önceki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında ayrı ayrı değerlendirilmesi, eski dönemde işlenen suç açısından lehe yasa karşılaştırmasının yapılması, yeni dönemdeki suçlar yönünden suç çokluğunun ve T.C.Y.'nın 43/2. maddesinin uygulama olanağının tartışılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik soruşturma ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,