KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/16762 E., 2012/29509 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Aralık 2012
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-) Üst Cumhuriyet Savcısının, sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Temyiz dilekçesinin süresi içinde verilmediği anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi uyarınca Üst Cumhuriyet Savcısının tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,
2-) Sanık ve O Yer Cumhuriyet Savcısının hakaret suçundan verilen hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;
Kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca sanık ... ve O Yer Cumhuriyet Savcısının tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,
3-) Sanık ve O Yer Cumhuriyet Savcısının tehdit suçundan verilen hükmüne yönelik temyizlerine gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
CMK’nın 231. maddesinin 6/c fıkrası uyarınca, suçun işlenmesine bağlı kılınan zarar kavramının, ölçülebilir, belirlenebilir maddi zarara ilişkin olup, manevi nitelikte zararı kapsamadığı dikkate alındığında, yükletilen tehdit suçu açısından katılanın maddi zararının neden ibaret olduğu karar yerinde tartışılmadan, sanığın eylemi neticesinde katılanın uğramış olduğu zararları tazmin etmediği biçimindeki yasal olmayan ve yetersiz gerekçeyle, sabıkası bulunmayan sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/16762, K. 2012/29509, 10 Aralık 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama