KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/17438 E., 2013/3506 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret, yaralama
- Hüküm
- Mahkumiyet, beraat
Karar Metni
248 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1- Sanıklar ... ve ... hakkında yaralama suçlarından verilen kararlarda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, hüküm tarihi itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu, sanıklar ..., ... ve ... hakkında tehdit, hakaret ve yaralama suçlarından verilen beraat kararlarının gerekçesine yönelik bulunmayan temyizde hukuki yararlarının bulunmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca, katılan sanık ... ve müdafii, katılan sanık ..., sanıklar ... ve ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,
2- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında tehdit ve hakaret, ... hakkında yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir .
Ancak;
a) Hüküm fıkrasında “sanıklara isnat edilen diğer tüm suçlamalardan ayrı ayrı beraatine” dair verilen kararın, hangi sanığın hangi suçundan verildiğinin denetime olanak verecek şekilde gösterilmemesi suretiyle CMK’nın 230/2. maddesine aykırı davranılması,
b) Tanıklar ... ..., ... , ... , ... ve ... ’nın anlatımları arasındaki çelişkilerin adı geçen tanıkların gerekirse yüzleştirilmek suretiyle dinlenerek giderilmesi, giderilemediği takdirde yöntemince irdelenip, hangi anlatımın hangi gerekçelerle üstün tutulduğu açıklanarak sonucuna göre sanıkların hukuksal durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/17438, K. 2013/3506, 11 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama