KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/22887 E., 2010/18191 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Kasım 2010
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Görevi yaptırmamak için direnme
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ,
5271 sayılı C.Y.Y.nın 5728 sayılı Yasa ile değişik 231/5 maddesi uyarınca mahkemece hükmolunan ik yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için; sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir.
Anılan maddenin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramından, Y.C.G.K.nun 03.02.2009 gün ve 2008/250-2009/13 sayılı kararında belirtildiği üzere, yalnızca basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların anlaşılması gerekmektedir. Anılan zarar, ölçülebilir, belirlenebilir (somut) maddi zarar ilişkin olup manevi nitelikte zararı kapsamamaktadır.
Mahkemece, C.Y.Y.nın 231. maddesinin 6. fıkrasında ve üç bent halinde sıralanan uygulama koşullarının varlığı irdelenip tartışılmadan ve görevli polis memurlarının tehdit edilmesi suretiyle gerçekleştirilen görevi yaptırmamak için direnme suçunda, sanık tarafından giderilmesi gereken herhangi bir somut maddi zararın bulunmadığı gözetilmeden, kayden sabıkasız olan sanık ... hakkında "kamu zararının giderilmediği" biçimindeki, yetersiz gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/22887, K. 2010/18191, 2 Kasım 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama