KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/24197 E., 2012/6596 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mart 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Görevli memura etkin direnme, görevli memura hakaret
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1- Görevli memura etkin direnme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;
Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanığa yükletilen görevli memura etkin direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,
Hukuksal tanı: Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu,
Yaptırım: Cezanın yasal bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından sanık ...'nun ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2- Görevli memura hakaret suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.04.1999 gün ve 4-84/90 sayılı kararında açıklandığı üzere sanığın hastane acil servisinde görevli doktor ve sağlık personeline hakaret etmesinin topluluğa hakaret niteliğinde bulunması ve hakaretin gıyapta gerçekleşmesi karşısında eylemin 765 sayılı TCY.nın 482/1, 273. maddesi kapsamında tek suç oluşturduğu gözetilmeden sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/24197, K. 2012/6596, 21 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama