KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/25168 E., 2013/4043 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tehdit
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Katılanın diğer damadı olan ...'in, katılanın gönderdiği tehdit içerikli mesajların ardından sanığın katılana gönderdiği, “ana bu insanlarla uğraşma, eli tane kupek gelmiş, ...'i de vuracaklar, mahkemede ...'yı da, seni de. ...'ı da vuracaklar, oğlunu günder gitsin, ...'yı da götür, bırak gitsin” şeklindeki mesajın uyarı mahiyetinde olup olmadığı ve sanığın ne şekilde katılanı hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceği ya da malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağı veya sair bir kötülük edeceğinden bahisle tehdit ettiği tartışılmadan, yetersiz gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,
2-Kabule göre; CMK'nın 231/6. maddesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulunun gerçekleşmesi için, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesinin gerektiği belirtilse de anılan maddenin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramı, ölçülebilir, belirlenebilir (somut) maddi zarara ilişkin olup manevi nitelikteki zararı kapsamadığından, incelenen dosyada, sanığın eylemi sonucu dosyaya yansımış somut bir zarar olmadığı halde ve sanığın kişilik özelliklerinin olumsuz olarak değerlendirilmesine dayanak oluşturan nedenle denetime imkan verecek biçimde gerekçelendirilmeden, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığını karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/25168, K. 2013/4043, 13 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama