KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/25437 E., 2013/9836 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Nisan 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hakaret, yaralama, tehdit , 6136 sayılı Kanuna muhalefet
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
264 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-)Sanık ... hakkında verilen hükümler yönünden;
a-)6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçuna ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın niteliğine göre karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,
Anlaşıldığından, sanık ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,
b-)Tehdit suçundan verilen hükmün temyizinde hukuki yararı bulunmadığı anlaşıldığından 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi uyarınca sanık ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,
2-)Sanık ... hakkında verilen hükümlere yönelik temyize gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
CMK‘nın 231/6. maddesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanması için, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesinin gerektiği belirtilse de, anılan maddenin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramı, somut (maddi) zarara ilişkin olup, manevi nitelikteki zararı kapsamaması ve sanığın eylemi sonucu dosyaya yansımış somut bir zararın bulunmaması karşısında, anılan maddedeki uygulama koşullarının varlığı incelenmeden "suçtan oluşan zararın giderilmediği" şeklindeki kanuni olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/25437, K. 2013/9836, 3 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama