Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2010/25443 K.2011/1881

Kasten yaralama ve tehdit suçlarından sanık ...'m, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 35, 106/1-1. cümle maddeleri uyarınca 1 ay hapis ve 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, Çeşme Sulh Ceza Mahkemesinin 17/06/2004 tarihli ve 2004/2-311 esas sayılı ilâmı tekerrüre esas teşkil ettiğinden sanık hakkındaki cezanın anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Seferihisar Sulh Ceza Mahkemesinin 24/03/2008 tarihli ve 2007/81 esas, 2008/67 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 17.09.2010 gün ve 56427 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.10.2010 gün ve 234013 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede “Tüm dosya kapsamına göre, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun "Temyizi Kabil Olan ve Olmayan Hükümler" başlıklı 305. maddesinin (1) numaralı bendinde, ikimilyar liraya kadar (ikimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümlerin temyiz olunamayacağının ve aynı maddenin son fıkrasında bu suretle verilen hükümlerin tekerrüre esas olmayacağının düzenlenmesi karşısında, sanığın Çeşme Sulh Ceza Mahkemesinin anılan kararı ile 368.276.000 Türk lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği hâlde, tekerrüre esas olduğu gerekçesiyle, sanık aleyhine hüküm doğuracak surette hükmedilen cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

İncelenen dosyada sanığın, 5237 sayılı TCY.nın 86/2, 35. maddeleriyle 1 ay, 106/1.

Maddesiyle 6 ay hapis cezasına mahkum edilip, Çeşme Sulh Ceza Mahkemesinden verilen ve 14.5.2005 tarihinde kesinleşen 765 sayılı TCY.nın 491/1, 522, 59, 647 sayılı Yasanın 4/1, 6. maddeleri uyarınca 1.800YTL erteli adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin önceki hükümlülüğü nedeniyle 5237 sayılı TCY.nın 58. maddesi gereği cezaları hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verildiği,

hükmün temyiz edilmeden kesinleşmesi nedeniyle Adalet Bakanlığınca düzenlenen yasa yararına bozma yazısı ve bu yazıya uygun düzenlenen tebliğnamede ise, sözü edilen önceki hükümlülüğe konu ceza miktarının 2000 TL'den az olması dolayısıyla kesin nitelikte olup, tekerrüre esas alınamayacağı düşüncesinin ileri sürüldüğü anlaşılmaktadır.

5235 sayılı Yasanın geçici 2. maddesi uyarınca, yürürlükten kaldırılan 1412 sayılı Yasanın (322. maddesinin 4, 5, ve 6. fıkraları hariç olmak üzere) 305 ila 326. maddeleri, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihlerine kadar yapılacak olan temyiz başvuruları bakımından yürürlüğünü sürdürmekte olup, anılan yasanın "temyizi kabil olan ve olmayan hükümler" başlığını taşıyan 305. maddesinin ikinci fıkrasının, (21.7.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren) değişik 1 numaralı bendinde; iki milyar liraya (2000 YTL) kadar para cezalarına dair olan hükümlerin temyiz olunamayacağı belirtilmiş, 3. fıkrasında ise, "bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz" ifadesi ile kesin nitelikli hükümlerin tekerrüre dayanak yapılamayacağı açıklanmıştır.

Diğer taraftan, tekerrüre esas alınan önceki hükümlülüğe ilişkin karar tarihinde yürürlükte bulunan 647 sayılı TCY.nın 4/4. maddesinde de; "uygulamada asıl mahkumiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen para cezası veya tedbirdir. Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez. " denilmektedir. Söz konusu hükümler uyarınca yasayolunun kesin veya açık olup olmadığı hususu da ilgili mahkumiyet hükmünün verildiği ve yasayolu başvurusu için geçerli süreler çerisinde yürürlükte bulunan kurallara göre saptanılmalıdır.