Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2010/27103 K.2013/9757

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın tek bir fiil ile iki görevliye hakaret etme eylemi nedeniyle hakkında TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanması gerekirken, mağdur sayısınca mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle fazla ceza belirlenmesi,

2- Birden fazla görevliye direnen sanık hakkında TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,

3- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 03.02.2009 tarih ve 11-250/13 sayılı kararında da açıklandığı üzere, CMK'nın 231/6-c maddesindeki zarar kavramının belirlenebilir, ölçülebilir, somut maddi zarar olup manevi nitelikteki zararı kapsamaması karşısında, suç tarihinde sabıkasız olan sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme, hakaret ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçları nedeniyle mağdurların maddi zarara uğradığına ilişkin kanıt bulunmamasına ve sanık müdafiince son oturumda lehe hükümlerin uygulanmasının talep edilmesine göre, CMK'nın 231/6-b maddesindeki ölçüt de değerlendirilmek suretiyle hüküm kurulması gerekirken, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunda bir karar verilmemesi,