KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/28857 E., 2013/5776 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Mart 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
291 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Anayasanın 141/3, CMK'nın 34 ve 230. maddelerine göre Yargıtay'ın gerekçelerle tutarlılık denetimini yapabilmesi için; kararın dayandığı tüm verilerin, bu veriler konusunda mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddianamenin, savunma ile mağdur ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin, hangi anlatımın ne gerekçeyle diğerine üstün tutulduğunun açık olarak kurulacak hükmün gerekçesine yansıtılması ve mahkemece ulaşılan vicdani kanı sonucunda sanığın hangi eylemlerinin suç sayıldığı açıklandıktan sonra kabul edilen bu eylemlerin hukuki nitelendirilmesinin yapılması, cezada artırım ve indirim gerektiren nedenlerin yasal bağlamında tartışılması gerekir.
Somut olayda; sanığın, hangi mağdura hangi zamanlarda ne şekilde sözler söyleyerek tehdit ve hakaret suçlarını işlediği, değişik zamanlarda tek eylemle birden fazla mağdura karşı hakaret ve tehdit suçlarının işlenmesi halinde 5237 sayılı TCK'nın 43/1 ve 43/2. maddelerinin ya da farklı zamanlarda her bir mağdura karşı birden fazla işlenmesi halinde ayrı ayrı cezalandırma koşulunun bulunup bulunmadığı, olayda mağdurlardan kaynaklanan haksız hareket olup olmadığı açıklanmadan, sabıka kaydında yer alan eski hükümlülük kararlarının tekerrüre esas teşkil edip etmeyeceği değerlendirilmeden, atılı suçların işlendiği kabul edilerek,
olayın oluşumu, ulaşılan kanaat, suç oluşturduğu sabit görülen eylem ve artırım/indirim nedenlerinden bahsedilmeksizin CMK'nın 34, 230. maddesine aykırı şekilde hükmün gerekçesiz bırakılması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/28857, K. 2013/5776, 4 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama