KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/29627 E., 2011/1545 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Şubat 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, sövme
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;
5271 sayılı CYY.nm 5728 sayılı Yasa ile değişik 231/5.maddesi uyarınca, mahkemece hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için; sanığın, daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir.
Önceki hükümlülük kararının yargılamaya konu suçtan sonra kesinleşmiş veya silinme koşullarının gerçekleşmiş olmasının, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel oluşturmadığı. Maddenin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramının ise, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 tarih ve 2008/ 11-250 2009/13 sayılı kararında da kabul edildiği gibi belirlenebilir, ölçülebilir, somut maddi zarara ilişkin olup manevi nitelikte zararı kapsamamaktadır.
İncelenen dosyada, sanığa yükletilen tehdit ve hakaret suçlarının mağdurlarının maddi nitelikte bir zararı söz konusu olmadığından sanığın hukuksal durumunun, açıklanan yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi gerekirken, katılanlara ait zararın karşılanmadığı şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle ve silinme koşulları oluşmuş sabıka kaydına dayanılarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/29627, K. 2011/1545, 14 Şubat 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama