Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2010/30057 K.2013/18144

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yaralama suçundan belirlenen ceza miktarı yönünden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesi uyarınca hüküm kesin ise de, TCK’nın 119/2. maddesi yollamasıyla 117/1. maddesi uyarınca, basit nitelikteki yaralamanın çalışma özgürlüğünü bozma suçunun cebir unsuru olması karşısında, hükmün temyizinin mümkün olduğu kabul edilerek işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Anayasanın 141/3, 5271 Sayılı CMK’nın 34 ve 230. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet Savcısını ve herkesi inandıracak ve temyiz denetimine olanak verecek biçimde olması, Yargıtay’ın gerekçede disiplin işlemini yerine getirmesi için, kararın dayandığı tüm verilerin bu veriler konusunda mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması suçun öğeleri ve kanıtlandığı kabul edilen olayların açıkca gösterilmesi gerekirken, bu ilkelere uyulmadan, gerekçesiz hüküm kurulması,

2-Sanığın, iş ve çalışma hürriyetini ihlal amacıyla müştekiyi tehdit edip basit tıbbi müdahaleyi gerektirir şekilde yaralama eyleminin, TCK'nın 119/2. maddesi yollamasıyla 117/1. maddesinde düzenlenen iş ve çalışma hürriyetini ihlal suçuna uyduğu ve yaralamanın anılan suçun cebir unsurunu oluşturduğu gözetilmeden, ayrıca TCK'nın 86/2. maddesiyle de mahkumiyet kararı verilmesi,