Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2010/8027 K.2012/9279

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık ...'nın katılan ...'ya karşı yaralama suçundan verilen kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre hüküm tarihi itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca katılan ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2)Sanıklar ... ve ...'nın katılan ...'ya karşı konut dokunulmazlığının ihlali ve yaralama suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik temyizde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Zamanaşımının son kesme nedeni olan sanıkların sorgularının yapıldığı 09.09.2005 tarihine göre temyiz süreci içinde sanıklar yararına olan 765 sayılı TCK'nın 102/4. maddesinde öngörülen dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından, katılan ... vekilinin temyiz nedenleri bu sebeple yerinde bulunmakla 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak KAMU DAVALARININ DÜŞÜRÜLMESİNE,

3)Sanıklar ...'nın katılan ...'ya karşı hakaret ve tehdit, sanık ...'ün katılan ...'ya karşı hakaret suçundan kurulan hükümlere yönelik temyizlere gelince; başkaca hususlar yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a) Tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCK'nın 7/2. madde ve fıkrası uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile CMK'nın 231/5 madde ve fıkrasında öngörülen, hükmolunan cezanın geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562//maddesinin 2. fıkrası ile de CMK'nın 231/14 madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükrnün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,

b)Hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

aa) Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58/5. madde ve fıkrası uyarınca tekerrür koşullarının oluşmaması, yüklenen eylemin 5560 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce gerçekleşmesi, sanıkların eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 125/1 maddesinin hapis cezası yanında seçenek ceza olarak adli para cezası da öngörmesi ve suç tarihlerine göre adli para cezasının alt sınırının açıkça gösterilmediği durumlarda 5 gün olması karşısında;

kararın gerekçe bölümünde, öncelikle 5237 sayılı TCK'ya göre temel cezanın belirlenmesinde takdir hakkının hangi hukuki gerekçelere dayanılarak kullanıldığı açıklanıp 5252 sayılı kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı kanun ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı kanunun ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak otaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe kanunun tespiti gerekirken, bu ilkelere uyulmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

bb) 5271 sayılı kanunun 5728 sayılı kanun ile değişik 231. maddesinin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramının, ölçülebilir, belirlenebilir (somut) maddi zarara ilişkin olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve buna göre de sanıklara yükletilen hakaret suçunun mağdurlarının da maddi nitelikte bir zararı olmadığı gözetilmeden, suç işleme eğilimleri lehe değerlendirilerek cezaları da ertelenen sanıklar hakkında "mağdurların zararlarının karşılanmadığından" şeklindeki gerekçeyle anılan kanunun 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,