KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/9445 E., 2010/13273 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Temmuz 2010
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç(lar)
- Yaralama, tehdit, hakaret
- Hüküm(ler)
- Hükümlülük
- Tebliğnamedeki istek
- Bozma, Onama
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;
1-Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,
Hukuksal tanı: Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu,
Yaptırım: Cezanın yasal bağlamda uygulandığı,
Koşulları oluşmamasına karşın tahrik hükmü uygulanarak sanığa eksik ceza öngörülmüş ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,
Anlaşıldığından sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2-Hakaret ve yaralama eylemlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz istemlerine gelince;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanık savunmanı ve tanık ... ...'ın anlatımları karşısında ilk haksız davranışın yakınana aracı ile çarpan ve "ulan önüne baksana" diyen sanıktan kaynaklandığı gözetilmeden sanık lehine haksız tahrik hükmü uygulanarak hakaret suçu yönünden ceza verilmesine yer olmadığına;
Yaralama suçu yönünden ise ceza indirimine karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/9445, K. 2010/13273, 7 Temmuz 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama