KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/9624 E., 2013/397 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Ocak 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tehdit
- Hüküm
- Beraat, mahkumiyet
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
A-Temyiz dilekçesinin süresi içinde verilmediği anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca sanık ...'nun tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE;
B-Diğer temyizlere gelince;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanıklar ..., ... ve ...'ın tehdit eylemlerine ve yükletilen suça yönelik katılanlar ..., ... ve ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2-Sanıklar ... ve ... hakkında tehdit suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin temyizine gelince;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
a-Sanıkların yüklenen suçu işlediklerine dair katılanların beyanları dışında bir delil bulunmadığı halde, ''diğer sanıklarca sarfedilen tehdit ve hakaretlere sanıkların seyirci kalmasının düşünülemeyeceği ve bu halin günlük yaşam tecrübelerine aykırı olacağı'' şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile mahkumiyet hükmü kurulması ,
b-Kabule göre de hükümlerden sonra, 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunun 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek cezanın bireyselleştirilmesinden önce hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/9624, K. 2013/397, 16 Ocak 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama