KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/11007 E., 2013/2950 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suç
- Görevi yaptırmamak için direnme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Suça sürüklenen çocuğun, polis aracının camını kıran ... isimli arkadaşının ekip otosuna alınmasını engellemesi eyleminde, görevi yaptırmamak için direnme suçunun cebir ya da tehdit öğesinin ne suretle oluştuğu açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle hükümlülük kararı verilmesi,
2-Kabule göre de;
a-Eskişehir 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 23.05.2007 tarihli yazısında; suça konu olayda suça sürüklenen çocuk ile birlikte hareket eden ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve yaralama suçlarından, ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği belirtilmesine karşın, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 265/3. maddesi uygulanarak fazla ceza tayini,
b-Kısa süreli hapis cezası, TCK’nın 50/1-f maddesi uyarınca kamuya yararlı bir işte çalıştırma seçenek yaptırımına çevrilirken, suça sürüklenen çocuğun rızasının alınmaması,
c-08/02/2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCK'nın 7/2 madde ve fıkrası uyarınca suça sürüklenen çocuk yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile CMK'nın 231/5 madde ve fıkrasında öngörülen, hükmolunan cezanın geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562. maddesinin 2. fıkrası ile de CMK'nın 231/14 madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılmaması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/11007, K. 2013/2950, 6 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama